Bij de multifocale glazen, ofwel progressieve additie multifocaal of kortweg doorvloeiglazen, is er een glijdende overgang voor alle sterkten. De overgang tussen de kromming van he vertedeel en die van het leesdeel is weggeslepen, zodat die niet voel- of zichtbaar is. Hierdoor ontstonden in het verleden vervormingen in de zijkanten van het glas, die niet de goede sterkte haden. In verbeterde uitvoeringen heeft men met redelijk succes deze nadelen zoveel mogelijk ondervangen. Niettemin blijft het leesdeel kleiner dan bij een bifocaal glas, met als gevolg dat men een kleiner gezichtsveld voor dichtbij heeft en bij het lezen van bijvoorbeeld een krant meer met het hoofd zal moeten draaien. Ook de vervormingen zijn niet geheel verdwenen. Er kunnen dus gewenningsproblemen zijn.

Bij alle brillen, maar vooral bij de multifocale, is de juiste centrering van belang: het optische centrum van het glas moet precies daar staan waar de virtuele as het glas ontmoet. Bij verkeerde centrering kunnen hoofdpijn en misselijkheid optreden.

Vooral bij multifocale glazen met progressieve additie is het van belang dat behalve het feit dat de centrering perfect moet zijn, ook de sterkte tot in de perfectie, dus per 0,25 astigmatisme, moet zijn gecorrigeerd. Immers, het glas heeft vele sterkten in zich en wanneer het voorschrift niet correct is gaat de brildrager zelf naar de juiste sterkte zoeken. Omdat de brildrager dan de neiging heeft scheef door zijn bril te gaan kijken, wordt de conclusie getrokken dat het glas niet correct gecentreerd is.